Cevapsız Mektuplar P.S-12

11.07.2020 / Didim / P.S.12

Sevgili Nilgün

Bu gece Ay’ın yansımasını izledim denizin gözlerinden

Duru ve sisliydi dalgalar

Bir aynanın kendisinden başka her şeyi gösterdiği saatlerdi

Karaya ayak basmak, ölümün koynuna girmek gibiydi bir denizci için

Yine de giriyor denizci, çünkü akıntı böyle seslendi

Kayalıklar çok ayrılık görmüş

Bugün bir Denizkızı öyle söyledi

Yürek taşının adını “özlemek” koymuş

Ölümün tam koynunda saklıyor çobanın şarkısını

Yaşam sürülerce büyüyor toprağın üzerinde

Ölüm ise tek ve hür

Ya ben bu mektupların neresindeyim Nilgün?

Aynaların kendilerinden başka hiçbir şeyi göstermediği saatlerdi

Akıntı kolayca sürükledi ellerimi, ellerine

Bu mektubu da okyanusun en dibine

Olsun, karanlık korkutmuyor beni.

Sevgilerimle

Mert Kişot

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s