Cevapsız Mektuplar P.S-21

17.11.2020 / İzmir / P.S.21

Sevgili Nilgün

Bir yol var, görüyorum. Çizgisi çizgi, ağacı ağaç, göğü yüz… Gidilir bu yoldan diyorum, yürüyorum. Bir yol Nilgün, düz. Sapmıyor başka yöne, azalmıyor, artmıyor. Nasıl oluyor bilmiyorum ama o yolda bile kayboluyorum. Yolu değil kendimi kaybediyorum, kendimde. İç sesimi, gözlerimi, ellerim şimdi ne tarafa düşüyor? Ya gölgesi! Işığın süzüldüğü aralıklardan mı seviliyor?

Sanki parça parça eksiliyorum mevsimlerden. Bir kitap duruyor önümde, üzerinde ismin yazıyor. Okunur bu şiirler diyorum, okuyorum. Bir kitap Nilgün, ağır. Düşmüyor başka rafa, nefes alamıyor, nefes veremiyor. Neden oluyor bilmiyorum ama ben de tam burada yitiriyorum kuğuların ezgisini. “Bu şiirler, kuramadığın güzelliklerin sessiz görünümü, ulaşılmayanın boyun eğen yansısı, sevda ile sesleniyor…”. İşte o vakit kendimle bir oluyorum, kendimce. Şu an olduğu gibi loş bir ışıkta sana yazıyorum. Varır bak bu tren, hiç bilmiyorum. Duyar mısın mesela mutfaktan yayılan zencefil kokusunu, uykumun yorgunluğunu?

Önüm arkam, sağım solum sobe! Yakalanıyorum iki de bir geceye. Saklanamıyorum, saklayamıyorum kalbimi. Unutma kabı kırıldı, acı kırıldı. Uzunca gezindiğin dize sokaklarına dön! Hala nerelerdesin? Neden dönmüyorsun gittiğin o şiirlerden!

Artık biri hariç cenin pozisyonunda tüm hislerim.

Aynada asılı,

İdam salıncağı!

Sevgilerimle

Mert Kişot

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s