tutunuş

izmir’de bi evde güneş doğarken
sol yanımda bi mizah dergisiyle uyanırken
dağınık ama uyumluyum
zamanın kucağında mutluyum
adaklarda bulunuyorum
vurduğum kuşlar benim olmayınca
nasıl da istemediğim birisine dönüşüyorum
ve şehirler buna engel olamıyor
tesadüfen sahip olduklarımın değerini bilemiyorum
giderken, dönerken (sekmez), boyoz yerken
ya da izmir’de bi evde güneş batarken

geçer denilen, geçmeyen
uyarıcılarla dahi unutulmaya yüz tutmayan
ve artık yabancı olduğumuz fazlaca olay
alışık olunmayan kahkahalar var
yabancı evlerde doğruları söylüyor aynalar
yaşımız ve yaşanmışlığımız ters orantılı
geçmişle ilgili tebessüm ederken
yalnızlığa mahkûmum
o gece bilmem kaçıncı kez fark ediyorum
yarından tezi yok
öksüz kalacak adımlarım

yorulduğumdan bahsetmiştim
çatı katındaki küçük evinde
gözlerim kapalı kapına vardığım
biraz anlatsan
kaçımız öldü bizde, kendimde

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s