yağma yok

vazolarından nefret ediyorum
cam önünde veya sehpa üzerinde
sürekli bi hüzün yüklediler içime
gözlerim dolardı
ve başa sarardım o evde
 
yine o evde
verdiğim sözleri tutamamıştım
ama gerçekten çabalamıştım
çiçeklerimin açmadığını görünce
öğüt dinler gibi yalnız
borcum varmışçasına mahcup
bahçenden sessizce kaçmıştım
 
uyanık kaldığım zamanlar ömrüme zarar
ellerimden kayarken gençliğim
ufuksuz bir yolda özgür ama kimsesizim
sırtımda devasa bi çanta var
sürekli peşimden gelen
daha da ağır sorular

bahsettiklerim bi yadsıma ise eğer
anlar mıydın beni?
tut ki basmıyor ayaklarım yere
tut ki sahipsiz sürüklenirken ben
acır mıydın bana içinden
ya da verilen sözlerden bahsederken
hiç olmadığı kadar soğuk o günde
evine yakın o muhitte
bi yabancı ile buluşmuşken
bahseder miydin benden?

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s