Şiirlerin Hiç Ölmemiş

İnce uzun çizgi üzgününde

Çocukken bütün mahalleyi sokağa indirecek kadar yeşildim

Yere düşen yapraklar gibi

İçimi kurutan bir mevsime geldim

Susuyormuş gibi yaparken

Ve susarken iki kez öptüm annemi

Seni iki kez bir mektuba sığdırdım

İki kez iki iple boğdum zamanı

Hem de bir kez doğabiliyorken

Ve bir ölüm hakkım varken

Düşünsene bir uçurum kenarının

Bir uçurum kenarından çok daha başka şiirleri anımsattığını

Böyle boyadım aynamı ben

Gözlerimi sildim

Yerine çizdiğim düdüklü tencereydi yüzüm

Ne pişirdilerse onu söyledim

Anlatamadığım yerleri bir bir çizdim

Kalbimi ve ötesini

Ellerin oyunumun son demleri

Yoksam Shakespeare ile sahnedeyim

Varsam Hamlet’i çoktan öldürmüşümdür

Öldürmüşümdür ve sana aslında ölen benim demişimdir

Gözlerin bir ölümün yutkunamadığı yer kadar ilgi çekici

Sırrın çözülmemiş, sırlar çözülememiş

Bilmem kaçıncı harikasın ama

Yine de şiirlerin hiç ölmemiş.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s